کوچه « آناهیت

کوچه

کوچه ام را کوتاه میکنم، بلند میکنم

کوچش میدهم از روی توازی، از روی تنا فر

هر خطش را گره میزنم به یک دستم

دستگیرمی شوم در کوچه ام

تا بمانم

کوچه ات کورکورست

کوچه ام را پله میکنم

تا غار پرده پوش پلکانش

دست من که در موهایش گیر

میگریزم ز لبهایش دلگیر

تا کوچ هر کوچه ای

کوچه ها مان تنافر، کوچه ها مان توازی

کوچ ها مان کور، کوچه ها ما ن دلگیر!

فرشته وزیری نسب

فور یه ۲۰۱۱ فرانکفورت

Be the first to like this post.

~ by Caryl on February 27, 2011.

Posted in شعر

Enter your comment here...

Fill in your details below or click an icon to log in:

Email (required) (Address never made public)

Name (required)

Website

You are commenting using your WordPress.com account. ( Log Out / Change )

You are commenting using your Twitter account. ( Log Out / Change )

You are commenting using your Facebook account. ( Log Out / Change )

Connecting to %s